#13 DE ZOEKTOCHT

Ik zocht
En ik vocht
Maar ik vond niet
En ik won niet

Ik liet los
En gaf me over

En toen
Was het oké
Dat ik niet won
En niet vond

Want ik vocht voor het verkeerde
En zocht niet op de juiste plek

Alles was er al
Recht voor mijn neus
Alles zat er al
Diep in meZelf

Die blik naar binnen
Gaf mij het gevoel van winnen

Geen winst als de loterij
Maar veel meer liefde voor Mij

♥️

Lees ook mijn andere blogs:

#12 ER MOGEN ZIJN

 

Vandaag was een bijzonder fijne opleidingsdag.

Moeilijk, en mooi.

Exact zoals het proces waar ik het afgelopen jaar doorheen ben gegaan.
Een proces wat niet stopt.

Vandaag werd ik me weer bewust van van mijn thema,
de rode draad in mijn leven…

Geloven dat ik het waard ben, dat ik er mag zijn.

Het is niet niks,
maar ook zo wezenlijk.
En zo bijzonder om te merken dat ik niet de enige ben.

Wat ontstaat er als je gelooft
dat je het waard bent
jij je ruimte in mag nemen
en er mag zijn,
helemaal zoals JIJ bent?

Zonder je aan te passen aan
hoe het hoort,
wat je denkt dat een ander van je verwacht,
wat een ander nodig heeft?

Wie zou je zijn als je écht jezelf bent?

Ik weet het niet precies,
en opeens voelde ik ook:
ik hoef het allemaal niet nu te weten.

Waar ik vaak zo de behoefte heb
aan controle
aan duidelijkheid
aan het snappen en begrijpen
was het nu oké om het los te laten.

Om te laten onstaan wat er onstaan mag,
wanneer ik ga geloven dat ik er mag zijn,
precies zoals IK ben.

En ook dit delen riep even bij me op
‘wat zouden anderen hiervan vinden?’
‘kan ik dit stuk van mezelf wel laten zien?’

Maar het is wat er onstond
toen ik het gevoel had;

Ik mag er zijn

 

Wie zou je zijn als je écht jezelf bent?

Wat ontstaat er als jij gelooft
dat jij het waard bent
jij je ruimte in mag nemen
en er mag zijn,
helemaal zoals JIJ bent?

Lees ook mijn andere blogs:

#11 BEING

This was so special

And while I’m writing this
I realize,
that by putting my experience into words
I’m making a story of it, 
trying to comprehend what only can be felt.

 

But I want to write about it
Cause it feels as a breakthrough
As a really special moment on my path…

 

What I just experienced 

Could be ‘feeling energy’

And my mind getting so enthusiastic about it, is because this is what I wanted to feel so badly for such a long time

 

I believe that everything is energy

I believe that I am energy

And I believe that people can feel this energy

 

But I couldn’t

And I was so desperate to feel it

 

I was looking and trying so hard, 

doing my best to feel

To feel the energy

But not only this.

 

I was trying so hard…

To feel my body

To feel my emotions

To feel my feelings

To let my thoughts be

To get out of my head

 

I was trying my best to let go of control

To let go of my perfectionism

To let go of my expectations

To let go of wanting to gain or achieve anything

 

I was trying to do it perfectly
I was trying to do it exactly the way i wanted it to happen and to be
I was forcing a lot of things
I was forcing my development, my growth
I didn’t let things flow 
I wanted to control everything
I wanted everything to be easy
I wanted to feel good, all of the times
I wanted it to go fast

And I wanted all of it, NOW

 

And now, this moment, here, laying in bed…

I let go

 

I was just laying down,

focussing on my body,

with relaxed awareness.

Not tightly scanning from top to toe,

just curiously feeling the energy in my body.

 

Letting my thoughts about this process that I’m going trough wondering around. Realising that this what I’ve been doing the past few weeks, is exactly what I have to do, that this is my path:

 

Becoming aware of my thoughts, my feelings, my actions, my behaviour, my patterns. Seeing them with loving kindness, without wanting them to be different then they are right now, in this moment.

 

And by seeing what’s really happening within me, I have a choice again. By seeing clearly in the present moment, I can see if my ego is screaming to me, to protect me. Or that my true Self is whispering, helping me to make my own decision, based on trust instead of fear.

 

I can choose

I can choose for what I need

I can choose to take the old path or I can choose to do things different this time.

 

Maybe it’s not always easy.

Maybe I will fall back in the old patterns,

again and again.

But when I keep practicing,

again and again,

I will make more and more choices that are true to my Self.

And every single moment is a new opportunity to choose again. 

To become aware of what I want, what I need.

To make choices that are right for me.

 

Not because I learned that this is the way we do it, not because this is what is normal, not because I think that people expect it from me, not because I think that this will make people love me, not because I think that this is what I suppose to do to be a good person (lover, friend, daughter, employee…), not because I am afraid that otherwise I will not be loved anymore… 

 

I choose what feels right for Me

I choose for mySelf

 

And I keep practicing this

So that I will be true to mySelf

More and more

 

It’s a lifelong process

Cause this is what life is…

Being your Self

Let’s be ourselves!

Thankyou,

Dear Life 

 

♥️

Lees ook mijn andere blogs:

#10 TWEE JAAR LATER

30-06-2018

“Het creëert nieuwe kansen en mogelijkheden én brengt me weer een stap dichter bij mijn droom om echt te kunnen leven van wat ik leuk vind om te doen” 

– dit schreef ik precies twee jaar geleden, op de dag dat ik me inschreef bij de Kamer van Koophandel.

 

Het was het begin van ‘Grafisch & Groei’, twee woorden waarvan ik wíst dat het de juiste waren, maar waarvan ik nog niet precies wist hoe ik dit ging invullen. De afgelopen 24 maanden heb ik me er volop mee bezig gehouden. Grafisch vormgeving, bedrijven en ondernemers helpen groeien, maar vooral ook op persoonlijk vlak heb ik mezelf ontwikkeld.

Of ik nu inderdaad dichter bij mijn droom ben,
om echt te kunnen leven van wat ik leuk vind om te doen?
Ja, zeker.
Maar dat is niet precies gelopen zoals ik gedacht / gehoopt had…

Wist ik überhaupt wel wat ik leuk vind om te doen?
Soms wist ik het heel goed.
Soms wist ik het even helemaal niet meer.

Deed ik wat ik leuk vind om te doen?
Soms vond ik het geweldig om urenlang achter mijn laptop bezig te zijn met een mooi ontwerp.
Soms lag ik met tranen in bed omdat ik niet meer wist of dit nog wel was wat ik wilde.

 

De afgelopen twee jaar heb ik…

aan onwijs veel mooie opdrachten mogen werken,
stress gehad om deadlines (want het was eigenlijk nooit écht af),
heel veel toffe mensen leren kennen,
bang geweest voor de feedback van een opdrachtgever,
me trots gevoeld als ik weer eens een positieve reactie ontving,
een blij gevoel gekregen van een betaalde factuur,
getwijfeld of ik wel goed genoeg was,
er over nagedacht om er helemaal mee te stoppen,
allerlei nieuwe dingen geprobeerd,
ontzettend veel kunnen leren
en úren met plezier achter mijn laptop gezeten
om mooie dingen te creëeren…

Het was niet altijd makkelijk door de lat die ik soms (lees: bijna altijd) zo torenhoog legde voor mezelf. Het was niet altijd leuk omdat ik veel stress kreeg van de verwachtingen die ik mezelf oplegde. Maar ik heb ook zó veel geleerd van de klanten waarmee ik heb samengewerkt. Ik heb zó veel geleerd over mezelf. Ik heb geld kunnen verdienen met het ontwerpen van mooie dingen, geld kunnen verdienen met het helpen van anderen. Ik heb niet alleen veel tofs mogen creëeren, maar ook zulke leuke en fijne contacten opgebouwd met opdrachtgevers. En ook zo veel uren vol focus en met plezier achter mijn laptop gezeten.

Ik had het voor geen goud willen missen.

Vaak heb ik me afgevraagd: ‘Mag ik mezelf eigenlijk wel Grafisch vormgever noemen? Want ja, ik heb hier niet eens een diploma voor… En misschien heb ik nog helemaal niet genoeg ervaring… En er zijn zoveel mensen die het beter kunnen…’ Maar langzaamaan is het vertrouwen gaan groeien. Ik weet nu beter wat niet zo mijn ding is, welk soort opdrachten ik beter aan me voorbij kan laten gaan. Ik durf dat nu ook vaker te doen; Nee zeggen wanneer dingen niet bij me passen. En ik heb ontdekt waar ik juist wél heel goed in ben. En ook hiervoor durf ik meer en meer te gaan staan. Soms schrik ik zelfs even als ik mezelf hoor zeggen: “Ik kan heel goed de essentie uit een stuk tekst halen en dit zo vormgeven dat de aandacht direct gaat naar dat was het belangrijkst is.” (Zei ik nou echt dat ik ergens goed in ben?)

Dit alles had ik twee jaar geleden nooit zo kunnen bedenken, en dat is dan ook de mooiste les die ik hieruit heb kunnen halen:

Alleen door het gewoon te doen heb ik kunnen ontdekken wat ik leuk vind en waar ik minder blij van word. Door dingen uit te proberen kom je erachter waar jouw kwaliteiten liggen en welke toegevoegde waarde jij kunt bieden.

En nu?

Het stukje ‘Grafisch’ voelt heel vertrouwd, ik heb er plezier in en hier blijf ik dan ook gewoon lekker mee bezig zoals ik dat nu doe. Met leuke opdrachten die vooral bestaan uit het vormgeven van e-books, werkboeken, online visuals en drukwerk.

Het stukje ‘Groei’ is iets waar ik me vanaf september weer lekker in ga verdiepen: het is tijd voor een nieuwe opleiding. Over zelfontwikkeling, coaching en uiteindelijk psychosociale therapie. Onwijs veel zin in! En wie weet wat ik daar dan weer mee ga doen…

Ik blijf vooral onderzoeken wat bij me past,
me verdiepen in wat ik nog zou willen leren
en de dingen doen die me blij maken!

 

Is er iets waar ik jou wellicht mee kan helpen?
Ik hoor het graag!

Lees ook mijn andere blogs:

#9 GOODBYE THAILAND

19-10-2019

Local time at destination: 00.31
Local time at origin: 18.31 (18-10-19)

Time to destination: 24hours

Daar zit ik dan, na 2 maanden. Op naar huis. Hoe ik me nu voel?

Ik heb niet het gevoel ‘Wat ben ik blij dat ik eindelijk naar huis kan’
Ik heb ook niet het gevoel ‘Wat baal ik dat ik naar huis moet’ 
Ik heb een gevoel wat er tussenin zit.

Als ik terug kijk op de afgelopen tijd, voel ik me vooral heel erg dankbaar. Dankbaar dat ik mezelf deze reis gegund heb. Dankbaar dat ik daarvoor de kans had. Dankbaar voor álle momenten, de leuke en de minder leuke.

Ik heb veel mensen leren kennen, ik heb veel plekken bezocht, veel mooie natuur gezien en zo veel indrukken mogen verwerken. Het is hier ZO anders dan in Nederland, maar ook weer zo hetzelfde. En dan bedoel ik met name de reizigers die ik ontmoet heb, niet persé de cultuur, want die is wel degelijk heel anders. Maar als ik kijk de gesprekken over het leven thuis, het leven van andere reizigers, besef ik me heel goed dat er veel overeenkomt bij de meeste westerlingen. 

Het was een ervaring om echt op mezelf aangewezen te zijn. Als ik nu terugkijk naar de eerste week, had ik zó veel stress en vond ik het onwijs moeilijk om de controle los te laten. Nu is het niet zo dat ik de controle helemaal los kan laten, maar daar is wel degelijk iets in veranderd. Ik merk dat ik losser ben in het reizen. Ik heb er meer vertrouwen in dat het wel goed komt.

Naast dankbaar voel ik me voldaan. Voldaan omdat ik zo veel dingen heb kunnen doen die ik graag wilde. Eigenlijk nog veel meer dingen dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Voldaan met wat ik gezien heb en gedaan heb. Voldaan over hoe ik dit allemaal voor elkaar heb gekregen, in m’n eentje.

Ik heb het idee dat ik veel geleerd heb. Een belangrijke is toch wel het engels praten, omdat ik me daar nu zoveel comfortabeler bij voel. Ik heb geleerd over het boeddhisme en over spiritualiteit. En ik wil zeggen dat ik veel over mezelf heb geleerd, maar wat precies, daar moet ik even over nadenken…

Ik denk dat ik als persoon wat losser ben geworden, dat ik makkelijker contact durf te leggen met anderen. Ik was soms best verlegen wanneer ik mensen niet kende. Nu vind ik het veel makkelijker om gewoon een gesprekje aan te knopen, om in een nieuwe groep al meteen wat meer op de voorgrond te staan. Niet meer afwachten en de kat uit de boom kijken, meer mezelf laten zien. En dan komt die spontaniteit waarvan ik weet dat die erin zit eruit, wat me leuke contacten oplevert. En een blij gevoel. Want wat is het fijn om meer contact te hebben met anderen, zonder dat stressgevoel wat ik kreeg wanneer ik zo veel bezig was met ‘Wat zullen ze van me vinden?’ Nog steeds doe ik dat natuurlijk, zoiets verdwijnt niet zomaar, maar het wordt minder. En dat is fijn!

Terwijl ik dit schrijf,
hier in de trein richting Bangkok,
waar ik op het vliegtuig stap,
naar huis,
stop ik even met typen,
en kijk om me heen…

Het is
een mooie reis
Het was
een prachtige ervaring
Het zal 
voor altijd
een goede herinnering 
blijven
♥️

PS. Benieuwd naar mijn reis? Ik heb al mijn ervaringen gedeeld via Polarsteps, klik hier!

Lees ook mijn andere blogs:

#8 REISSTRUGGLES

Zit ik dan, in mijn hostel.

Ongemak, dat is wat ik voel.

Ik merk dat ik het erg lastig vind, contact maken.

“Kelly, jij maakt zo vrienden, je bent altijd spontaan en sociaal!” zeiden mijn vrienden…

 

Maar  ik voel de spanning door mijn lichaam gieren.

Liefst ga ik hier nu een uur in mijn eentje heel internet doorspitten,
om te kijken welke dingen ik allemaal wil zien 
en dan in mijn eentje door de stad te trekken. 

Ik vind het niet erg om alleen te zijn.
Ik vind het heerlijk om alleen te zijn.

 

Maar 3 maanden alleen zijn is ook weer niet wat ik wil.

Ik wil makkelijker contact leggen met mensen.

Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe verhalen horen.

Gisteren ben ik bij een groepje mensen gaan zitten en dat was echt heel erg fijn en gezellig. Ik vond het heel leuk om die gesprekken te horen en na een tijdje nam ik er gewoon aan deel. Binnen die paar uur voelde ik me er al veel beter door, dan dat eerste lastige moment.

 

Maar nu zit ik hier weer,

Alleen.

Een nieuwe dag,

Zonder plan.

Mensen om me heen,

Maar ik vind het lastig om die eerste stap te zetten.

 

Wat maakt dat ik dit zo lastig vind?

Ik heb dit niet eerder gedaan.

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen.

Ik voel me er ongemakkelijk bij.

Ik ben bang dat ik het verkeerd doe?

 

Wat kan ik verkeerd doen?

Ze kunnen het raar vinden wat ik zeg.

Ze kunnen vinden dat ik stil ben, 

want ik weet dat ik die eerste momenten heel teruggetrokken ben.

Is dat waar?

Ja, het zou kunnen, maar dat kan ik helemaal niet weten.

Hoe reageer jij als je die gedachte gelooft?

Ik neem niet de stap om het gesprek aan te gaan.

Ik blijf me ongemakkelijk en alleen voelen.

Ik ontmoet geen nieuwe mensen en heb geen leuke gesprekken.

 

Wie zou je zijn zonder die gedachte?

Een zelfverzekerde vrouw, die niet twijfelt over of ik goed genoeg ben.

Rustig, ontspannen en relaxed.

En gezellig, want als ik me eenmaal op mijn gemak voel heb ik echt leuke gesprekken.

En toch…

Kruip ik het liefst in mijn bed

Trek ik de dekens over mijn hoofd

En ga ik weer slapen

Zodat ik me rustig en ontspannen voel

En deze stress kan laten gaan

 

Maar het is tijd

Tijd om hier doorheen te gaan

Uit m’n comfort zone te stappen

Hem beetje voor beetje uit te rekken

Let’s go..!

Lees ook mijn andere blogs: