#9 GOODBYE THAILAND

19-10-2019

Local time at destination: 00.31
Local time at origin: 18.31 (18-10-19)

Time to destination: 24hours

Daar zit ik dan, na 2 maanden. Op naar huis. Hoe ik me nu voel?

Ik heb niet het gevoel ‘Wat ben ik blij dat ik eindelijk naar huis kan’
Ik heb ook niet het gevoel ‘Wat baal ik dat ik naar huis moet’ 
Ik heb een gevoel wat er tussenin zit.

Als ik terug kijk op de afgelopen tijd, voel ik me vooral heel erg dankbaar. Dankbaar dat ik mezelf deze reis gegund heb. Dankbaar dat ik daarvoor de kans had. Dankbaar voor álle momenten, de leuke en de minder leuke.

Ik heb veel mensen leren kennen, ik heb veel plekken bezocht, veel mooie natuur gezien en zo veel indrukken mogen verwerken. Het is hier ZO anders dan in Nederland, maar ook weer zo hetzelfde. En dan bedoel ik met name de reizigers die ik ontmoet heb, niet persé de cultuur, want die is wel degelijk heel anders. Maar als ik kijk de gesprekken over het leven thuis, het leven van andere reizigers, besef ik me heel goed dat er veel overeenkomt bij de meeste westerlingen. 

Het was een ervaring om echt op mezelf aangewezen te zijn. Als ik nu terugkijk naar de eerste week, had ik zó veel stress en vond ik het onwijs moeilijk om de controle los te laten. Nu is het niet zo dat ik de controle helemaal los kan laten, maar daar is wel degelijk iets in veranderd. Ik merk dat ik losser ben in het reizen. Ik heb er meer vertrouwen in dat het wel goed komt.

Naast dankbaar voel ik me voldaan. Voldaan omdat ik zo veel dingen heb kunnen doen die ik graag wilde. Eigenlijk nog veel meer dingen dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Voldaan met wat ik gezien heb en gedaan heb. Voldaan over hoe ik dit allemaal voor elkaar heb gekregen, in m’n eentje.

Ik heb het idee dat ik veel geleerd heb. Een belangrijke is toch wel het engels praten, omdat ik me daar nu zoveel comfortabeler bij voel. Ik heb geleerd over het boeddhisme en over spiritualiteit. En ik wil zeggen dat ik veel over mezelf heb geleerd, maar wat precies, daar moet ik even over nadenken…

Ik denk dat ik als persoon wat losser ben geworden, dat ik makkelijker contact durf te leggen met anderen. Ik was soms best verlegen wanneer ik mensen niet kende. Nu vind ik het veel makkelijker om gewoon een gesprekje aan te knopen, om in een nieuwe groep al meteen wat meer op de voorgrond te staan. Niet meer afwachten en de kat uit de boom kijken, meer mezelf laten zien. En dan komt die spontaniteit waarvan ik weet dat die erin zit eruit, wat me leuke contacten oplevert. En een blij gevoel. Want wat is het fijn om meer contact te hebben met anderen, zonder dat stressgevoel wat ik kreeg wanneer ik zo veel bezig was met ‘Wat zullen ze van me vinden?’ Nog steeds doe ik dat natuurlijk, zoiets verdwijnt niet zomaar, maar het wordt minder. En dat is fijn!

Terwijl ik dit schrijf,
hier in de trein richting Bangkok,
waar ik op het vliegtuig stap,
naar huis,
stop ik even met typen,
en kijk om me heen…

Het is
een mooie reis
Het was
een prachtige ervaring
Het zal 
voor altijd
een goede herinnering 
blijven
♥️

PS. Benieuwd naar mijn reis? Ik heb al mijn ervaringen gedeeld via Polarsteps, klik hier!

Lees ook mijn andere blogs:

#8 REISSTRUGGLES

Zit ik dan, in mijn hostel.

Ongemak, dat is wat ik voel.

Ik merk dat ik het erg lastig vind, contact maken.

“Kelly, jij maakt zo vrienden, je bent altijd spontaan en sociaal!” zeiden mijn vrienden…

 

Maar  ik voel de spanning door mijn lichaam gieren.

Liefst ga ik hier nu een uur in mijn eentje heel internet doorspitten,
om te kijken welke dingen ik allemaal wil zien 
en dan in mijn eentje door de stad te trekken. 

Ik vind het niet erg om alleen te zijn.
Ik vind het heerlijk om alleen te zijn.

 

Maar 3 maanden alleen zijn is ook weer niet wat ik wil.

Ik wil makkelijker contact leggen met mensen.

Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe verhalen horen.

Gisteren ben ik bij een groepje mensen gaan zitten en dat was echt heel erg fijn en gezellig. Ik vond het heel leuk om die gesprekken te horen en na een tijdje nam ik er gewoon aan deel. Binnen die paar uur voelde ik me er al veel beter door, dan dat eerste lastige moment.

 

Maar nu zit ik hier weer,

Alleen.

Een nieuwe dag,

Zonder plan.

Mensen om me heen,

Maar ik vind het lastig om die eerste stap te zetten.

 

Wat maakt dat ik dit zo lastig vind?

Ik heb dit niet eerder gedaan.

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen.

Ik voel me er ongemakkelijk bij.

Ik ben bang dat ik het verkeerd doe?

 

Wat kan ik verkeerd doen?

Ze kunnen het raar vinden wat ik zeg.

Ze kunnen vinden dat ik stil ben, 

want ik weet dat ik die eerste momenten heel teruggetrokken ben.

Is dat waar?

Ja, het zou kunnen, maar dat kan ik helemaal niet weten.

Hoe reageer jij als je die gedachte gelooft?

Ik neem niet de stap om het gesprek aan te gaan.

Ik blijf me ongemakkelijk en alleen voelen.

Ik ontmoet geen nieuwe mensen en heb geen leuke gesprekken.

 

Wie zou je zijn zonder die gedachte?

Een zelfverzekerde vrouw, die niet twijfelt over of ik goed genoeg ben.

Rustig, ontspannen en relaxed.

En gezellig, want als ik me eenmaal op mijn gemak voel heb ik echt leuke gesprekken.

En toch…

Kruip ik het liefst in mijn bed

Trek ik de dekens over mijn hoofd

En ga ik weer slapen

Zodat ik me rustig en ontspannen voel

En deze stress kan laten gaan

 

Maar het is tijd

Tijd om hier doorheen te gaan

Uit m’n comfort zone te stappen

Hem beetje voor beetje uit te rekken

Let’s go..!

Lees ook mijn andere blogs:

#7 HELLO THAILAND

21-09-2019

Local time at destination: 14.10
Local time at origin: 9.10
Time to destination: 0.33

Over een half uurtje is het eindelijk zover en arriveer ik in Thailand! Iets meer dan een halve dag geleden was het tijd om afscheid te nemen, en dat was toch wel gek. Het viel me best zwaar (en 3 maanden bleken toch veel nachtjes slapen, toen ik voor iedere dag een kort briefje schreef als afscheidscadeautje) en er zijn wel wat traantjtes gelaten.

Een eenzaam gevoel bekroop me op het moment dat ik dan echt alleen weg liep. En een gelukzalig gevoel stroomde door me heen toen ik opsteeg en me besefte dat ik pas over 13 weken weer op Nederlandse bodem zal staan. Ondanks de gemengde gevoelens en het vreemde idee om voor zo’n lange tijd niet in mijn vertrouwde omgeving te zullen zijn, had ik er zin in!

Geen idee van wat me allemaal te wachten staat.
Geen idee welke leuke dingen ik ga zien, doen en meemaken.
Geen idee op welke momenten ik het even zwaar ga krijgen.
Geen idee wie de mensen zijn waar ik mee op zal trekken.
Geen idee wat het retreat waaraan ik deel ga nemen me zal brengen.
Geen idee waar ik dag na dag zal slapen.
Geen idee welke herinneringen ik met me mee ga nemen.

En juist die onwetendheid maakt dat ik deze reis ben gaan maken. Degene die mij een beetje kennen weten dat het niet mijn sterkste punt is; liever heb ik controle, weet ik waar ik aan toe ben en een duidelijk uitgestippeld plan. Geen idee dus, hoe ik dit ga ervaren. Maar tot nu toe heb ik echt het gevoel dat het een goede keuze is geweest. We shall see!

De landing wordt ingezet, tijd om te gaan.

Hello Thailand!


PS. Wil je mijn reis volgen? Ik deel updates via Polarsteps, klik hier!

Lees ook mijn andere blogs:

#1 THAILAND

#1 THAILAND

Mijn ticket is geboekt. Van 21 september t/m 21 december zal deze meid verblijven in Thailand.

Waarom Thailand? Eigenlijk was daar niet echt een specifieke reden voor. Of misschien toch wel. Mijn huisgenoot heeft daar eens een stilteretraite gedaan, wat me heel bijzonder lijkt. Ik had het gevoel dat ik dat ook gewoon een keer moet doen. Afgelopen jaren ben ik helemaal in persoonlijke ontwikkeling gedoken en een dat leek me een waardevolle toevoeging aan deze reis. Dus, why not?

Tien dagen stil zijn?
Met niemand praten dus?
Maar waarom dan?
Weet je hoe lang tien dagen stil zijn is?

Ja. En nee. We’ll see.

Ik ben onwijs benieuwd wat er gebeurt als ik 10 dagen in mijn eigen stilte mag ronddobberen. Wat het met me doet om die stilte toe te laten. Het zullen niet de meeste leuke en makkelijke dagen zijn, maar ik heb gewoon de drang om eens zoiets te ervaren. Om helemaal naar binnen te keren. Om te ontdekken wat er gebeurt als ik me niet af laat leiden door alle dagelijkse bezigheden. Om te ervaren wat er omhoog komt. Om dat er allemaal te laten zijn. Observeren. Voelen. Accepteren. Loslaten. Gewoon Zijn.

Klinkt dat een beetje zweverig? Zou kunnen. Soms ben ik nog steeds bang dat mensen me een zweefteef zijn gaan vinden. Maar vaker interesseert het me niet meer zoveel. Ik doe meer en meer wat mij blij maakt, wat mij energie geeft en neem stappen waarvan ik nu het gevoel dat ze de juiste zijn.

Zo ook Thailand. Mijn gevoel zei me dat dit nu de juiste stap was.

Eigenlijk geloof ik nog niet helemaal dat ik ga, ondanks dat ik er al zo veel mee bezig ben geweest. In mijn hoofd, maar vooral door het tegen iedereen te vertellen die me vroeg ‘en wat ga je hierna doen’. Want in juni ben ik afgestudeerd en ja, wat dan?

Vorig jaar rond deze tijd volgde ik de minor NLP en was ik nog heel veel bezig met ‘maar wat moet ik dan doen als ik klaar ben’. Ik ontdekte in die periode dat als ik het over zelfontwikkeling en alles daaromheen heb, echt ga stralen. Die spleetoogjes van mij, waar ik soms zo’n hekel aan had, kon ik no-way verbergen als je me vroeg hoe mijn minor beviel. Niet alleen ik merkte dat, maar ook iedereen in mijn omgeving. Mijn passie was me nu wel duidelijk geworden, ook al was het hoe en wat nog vaag. Destijds was ik daar wel veel mee bezig, want ja heel fijn dat ik iets gevonden heb wat ik leuk vind. Maar wat moet ik er mee?! Dat is een uitgebreid verhaal voor een andere blog, maar in the end heb ik me er meer bij neer kunnen leggen dat het helemaal niet uitmaakt als ik nu nog niet precies weet wat ik wil en ga doen.

Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat juist wanneer ik naar mijn gevoel luister, ik de juiste keuzes maak. Dat hield voor mij in dat ik die dingen ging doen waar ik enthousiast van werd. Waar mijn stem een octaaf hoger van ging, zoals mijn vriend zei. Waarvan ik ging stuiteren en de ‘blij ei’ versie van mezelf werd. Mijn perfectionisme heeft me daarbij tijden in de weg gezeten, want het moest wel meteen helemaal goed. Maar dat is verleden tijd, want ik weet nu dat als ik ga zitten wachten tot het perfect is, het nooit gebeurt. Nee, die kritische houding op mezelf is nog niet verdwenen, maar stapje voor stapje leer ik te accepteren dat ik zo nu eenmaal geworden ben. En vind ik het helemaal oké dat dat zo is. Om vervolgens bewust ervoor te kiezen de dingen eens net wat anders te doen (en soms hélemaal compleet anders, waarna ik dat dan weer niet volhoudt en het idee heb dat het mislukt is, ironisch genoeg).

Vandaar ook deze blog. Schrijven vind ik heerlijk. Dagelijks krabbel ik al mijn gedachten op papier en soms zitten daar dingen tussen waarvan ik denk ‘hé ik zeg soms, eigenlijk best vaak, wel wat slimme dingen.’ Ik heb enorm veel geleerd afgelopen jaren, over mezelf, over gedachten, over patronen, over overtuigingen, over het leven (hoe groots en meeslepend dat ook klinkt, we hebben er toch gewoon allemaal eentje). Niemand heeft me geleerd hoe je dat nou eigenlijk doet, leven. We komen er allemaal achter op een bepaalde manier. Met vallen en opstaan. En weet je waar ik nou zo benieuwd naar ben? Wat ik allemaal op zou gaan schrijven in dat boekje als ik naar Thailand vertrek. Want het zal echt niet allemaal mooie Instagram posts, leuke feestje met onbekende mensen en genieten met een cocktail op het strand zijn. Bij zo’n reis horen ook baalmomentjes, tegenvallers en dingen die me verdrietig maken. Dat opschrijven doe ik sowieso wel, want ik weet dat dat me helpt en ik vind het fijn om te doen. Maar wat nou als ik anderen ook daarin mee neem? Niet alleen een blog over mijn geweldige Thailand avonturen, ook een blog over wat het met me doet.

Ook terwijl ik dit in de trein onderweg naar stage zit te typen, komen er weer gedachten in me op.

‘Wie wil dit nou lezen?’
‘Alsof mensen zitten te wachten op jouw struggles en persoonlijke, kwetsbare verhalen…’
‘Ik zou het dan wel nog een keer goed na moeten lezen, of het allemaal duidelijk is en niet volstaat met spelfouten.’

En weetje, fuck it.

Wil niemand dit lezen? Prima. Ik denk ook dat er altijd wel één iemand is die zich ergens in herkent, wat diegene wellicht weer helpt. En ook al zou niemand het lezen, het is vooral heel fijn voor mezelf. Het lijkt me zo gaaf om dit soort stukken terug te lezen en mezelf liefdevol uit te lachen. Want ik weet dat ik blijf groeien en ontwikkelen en op een later moment weer heel anders over dingen denk. En of mensen het begrijpen, het lekker leest en wel interessant is?

Fuck it.

Tijd om mijn perfectionisme nog verder te laten wegdrijven. Een hele tijd geleden ben ik al eens begonnen met bloggen en dat vond ik zo leuk. Omdat ik het toen toch te eng vond om zo buiten mijn comfortzone te gaan ben ik toch weer gestopt. Nu is het tijd om nog meer de dingen te doen die IK leuk vind. Nog meer ontdekken wat wel en niet bij me past. En me nog minder aan te trekken van of het goed genoeg is, wat anderen ervan vinden maar vooral ook mijn eigen lat eens een paar meter naar beneden te laten donderen.

 

Tijd om nog meer te genieten. Genieten…

IN FUCKING THAILAND.

WHAAAAAAAAAAA!!!

Lees ook mijn andere blogs: