#4 JAREN GELEDEN

#4 JAREN GELEDEN

 

Een nacht zoals ik die in tijden niet meer heb gehad…

Ik lig in bed
en staar naar de grote witte kast in de hoek van mijn kamer.

Ik huil.

Ik herken mezelf niet meer,
het is alsof hier iemand anders ligt.
Iemand anders reageert op de appjes die ik krijg
dat moet wel zo zijn.

Want dit is niet wie ik wil zijn.

Het is jaren geleden
dat dit gedrag me niet zo vreemd voorkwam als nu.
Jaren geleden
verdronk ik ook zo
in zelfmedelijden.
Jaren geleden
maakte ik verhalen in mijn hoofd
heel groot.
Jaren geleden
bracht ik die eindeloze uren in bed door
terwijl ik niet meer wist wat ik met mezelf aanmoest.

Het is er weer.

Ik herken het
maar ik kan het niet anders doen dan meer van hetzelfde.
Iets in mij weet dat alles wat ik via WhatsApp stuur nergens op slaat
en dat ik op de verkeerde manier om aandacht vraag.

Ik snak zo naar iets
wat me helpt
om me beter te voelen.
Ik probeer me te focussen
op mijn gevoel
en de pijn toe te laten.

Maar ik schiet terug
in mijn hoofd.
Mijn hoofd neemt de leiding
en blijft verhaaltjes maken.
Mijn hart schreeuwt
maar de stem in mijn hoofd overschreeuwt.

Het is tijd om te luisteren
vind ik
maar het lukt me nog niet.

Het zal wel zo zijn
dat dit me iets wil vertellen
en dat ik hiervan mag leren.
Maar ik heb de kracht en energie niet
om aandacht te hebben voor deze les.

Dus laat ik het maar even,

het gaat vast wel weer voorbij.

Lees ook mijn andere blogs:

#3 BELEVEN

#3 BELEVEN

Ik wil het zo graag:
voelen wat ik voel.

Maar ik ben zo gewend om het niet te doen:
niet voelen wat ik voel.

Wegstoppen.
Eten.
Die telefoon pakken.
Denken.
Piekeren. 

Ik weet het allemaal even niet.
Het gaat gewoon niet goed met me.
Ik voel me niet goed.
Maar ik voel niet echt.

Hoe kom ik hier uit?
Kom ik hier uit?
Zo erg is het toch niet?

Was het maar zo erg
dat het tijd was,
tijd voor verandering. 

Maar ik val terug
in mijn gewoontes
en patronen.

Zo hou ik het wel vol.
Zo overleef ik het wel.
Maar ik wil het leven
beleven. 

Beleven
wat er te beleven valt.

 

 

Lees ook mijn andere blogs:

#2 VERWONDEREN

#2 VERWONDEREN

Soms verwonder ik me zo over mensen.

Na een mooie dagworkshop bij De eerste verdieping laat ik met mijn ogen dicht even alles bezinken. Er gaan gedachten door me heen. Over hoe interessant het was, over dat ik zoveel gevoeld heb. Over dat ik verbaasd ben over dat ik meer in mijn lichaam heb ervaren dan ik had gedacht.

Ik doe mijn ogen open en kijk naar een meisje wat schuin voor me zit. En ineens kijkt ze me recht aan. Alsof ze voelde dat ik mijn aandacht op haar gericht heb.

Soms heb ik ineens zo’n moment dat ik me verwonder over die ander.

Dat ik diegene zie en hoor. En me bewust ben van het feit dat dat meisje haar eigen verhaal heeft. Haar eigen ervaringen en herinneringen. Haar leven vol mooie momenten en verdrietige momenten.

Ik ken haar niet.
Ze praat.
Ze vertelt.
Ze lacht.

 En naast me ligt een man te slapen. Zijn handen in elkaar gevouwen. Zijn hoofd wat naar links.

Hoe zou hij zich voelen?
Hoe zou het met hem zijn?
Heeft hij een fijne dag gehad?
Maakt hij zich ergens zorgen over?

Ik had ineens de behoefte om over deze gedachten te schrijven. Vroeger, toen ik nog niet zo in zelfontwikkeling gedoken had, had ik heel vaak een oordeel en mening over anderen. Nu nog steeds hoor, want we kunnen niet anders als mens. Maar wat er nu vaak gebeurt, is dit;

Ik zie een jongen met lange haren en een bril. Mijn eerste gedachten: oh zo’n nerd. Zijn haar is warrig. Hij heeft wat puisten op zijn gezicht. Het is zo’n jongen die je tegen zou kunnen komen op een larpfestival. Vroeger zou ik wellicht denken: wat een rare. Want hij lijkt niet op mij. Ik heb een beeld bij hem, op basis van mijn ervaringen en filters. En ik weet niet of ik het goed onder woorden ga kunnen brengen… Maar soms lijkt het alsof ik meer vanaf een afstand naar de ander kan kijken. Ik zie wat ik zie en merk op welk oordeel ik daarover heb, een gedachte die als vanzelf ontstaat. En ik zie ook een mens. Een mens als elk ander mens. Met allerlei dingetjes eroverheen. De gedoetjes die hij mee heeft gemaakt. Wat hij van zijn ouders mee heeft gekregen. Met welke vrienden hij is opgegroeid. Ervaringen die niet fijn waren. Negatieve gedachten die zich in hem genesteld hebben. Hij is geworden wie hij is. En diep van binnen is het gewoon een ikje, net als alle andere ikken in deze trein.

Ik voel liefde voor hem.
Niet specifiek voor hem, maar ik kan niet anders meer dan zien dat hij oké is zoals hij is. En waarderen dat we allemaal anders zijn.
Dat je niet je gedrag bent.
Dat je niet bent hoe je eruit ziet.
Dat je niet bent wat je denkt.

Je bent wie je bent
en al die andere dingen zijn zo in je leven ontstaan,
waardoor ze zijn zoals ze nu zijn.

En dat is helemaal oké.

Vandaag was fijn. Ik heb gevoeld, ik heb ervaren. Ik heb kennis opgedaan en er is van alles gebeurd in mijn lijf. Ik voelde me sterk, stevig gegrond. Ik voelde druk. Ik voelde onrust. En het was allemaal helemaal oké. Ik voelde JA JA JA. De hele dag door werd ik enthousiast van de kennis, de ervaring, het delen, het contact. Ik legde aan een vrouw uit wat NLP is, zonder dat ik het door had vertelde ik haar iets enorm waardevols. En het ging zo vanzelf. Ik hoefde er niet over na te denken. Het kwam.

En ik had een mooi gesprek met iemand over familie, over de band met je moeder, over dat je ook indirect het gesprek aan kunt gaan door dingen uit te proberen. 

Ik wist niet of ik alles wel onder woorden wilde brengen. Of ik alles wel weer moest analyseren. En ergens heb ik nu ook meer het vertrouwen van; het komt wel. Het gaat wel landen. Mijn lichaam is het aan het verwerken. Het gaat vanzelf.


En dat is precies hoe het altijd gaat. Vanzelf…

Lees ook mijn andere blogs: