#6 BEWUSTWORDEN VAN GEVOELENS

Wanneer ik me niet goed voel…

Somber
Verdrietig
Onzeker
Moody
Chagrijnig
Geïrriteerd
Gepikeerd
Onrustig
Boos 

 

Laat ik de emotie dan toe?

Is het oké dat het er is?

Accepteer ik dat ik dat die emoties zich op dat moment aandienen?

 

Of wil ik dat het anders is?

Wil ik dat het weggaat?

Liefst zo snel mogelijk?

 

Gisteren was er weer zo’n typisch momentje.

Na een fijne avond met mijn vriend zitten we in de auto. We hadden anderhalf uur gewandeld en het was heerlijk. Ik voelde me rustig en tevreden, had genoten van de buitenlucht. De natuur, de vogels, de bomen, het water… Dat doet me altijd goed. 

We rijden mijn straat in en hebben het over zondag. De trouwdag van mijn ouders, waarop we met het hele gezin uit eten gaan. Ik kijk er naar uit. En ik weet dat mijn vriend het leuk vindt om bij ons te zijn. Dit soort uitjes, ik weet dat ik hem daar niet mee opzadel maar dat hij er plezier in heeft.

Dan zegt hij ineens dat hij er niet zo’n zin in heeft.

En mijn bui verandert compleet. 

Ik raak geïrriteerd en voel de tevredenheid die er zojuist nog was wegtrekken. Wat er precies gebeurt weet ik op dat moment niet. Maar ik reageer kortaf. 

Ok.

“Als je er geen zin in hebt kun je ook gewoon thuis blijven hoor”

 Reageer ik op de mededeling dat hij waarschijnlijk zondag erg moe en brak zal zijn na het feest van zaterdag, en er daarom niet zo’n zin in heeft.

 

Ik wéét dat het complete onzin is wat ik zeg.

Ik wéét dat het niet aan mij, ons gezin, of gezellige uitje ligt.

Ik wéét dat hij er normaal veel zin in zou hebben en dit alleen maar zegt omdat uit eten met een dikke vette kater gewoon niet het allerchillst is.

En toch ben ik ineens zo geraakt door die opmerking.
 

We rijden de oprit op en ik blijf stil zitten. Mijn vriend moet vroeg op en geeft me een kus, als teken dat het tijd is om te gaan. Ik blijf stil zitten.

Ik voel me niet fijn.

Ik heb het idee dat er in deze minuut, misschien nog wel minder, ineens een hele grote afstand is gecreëerd. Ik heb het idee dat er echt iets aan de hand zit. En ik krijg het gevoel dat het niet goed gaat, tussen ons.

 

Complete onzin.

Mijn vriend heeft totaal niet door wat er gebeurt, denk ik.

Waarschijnlijk merkt hij op dat ik wat stil ben en niet reageer.

Maar van het verhaal wat er in mijn hoofd is ontstaan krijgt hij niets mee.

Subtiel probeert hij duidelijk te maken dat hij wil gaan en ik besluit daar gehoor aan te geven. Met een raar gevoel stap ik de auto uit en loop ik naar de deur. 

 

Wat the fuck did just happen?

Ik snap er even helemaal niks van. 

Als ik even later op bed lig, ga ik in gedachten terug naar het moment van daarnet. Ik speel de film opnieuw af en zie wat er gebeurde.

Ik weet niet precies wat het was, maar zijn opmerking triggerde iets waardoor ik geraakt werd. En ik kan heel goed bedenken dat het verhaal wat ik ervan maakte niet de waarheid is. Ik besluit mijn telefoon te pakken en via WhatsApp te beschrijven wat er zojuist met me gebeurde.  

Ik legde uit wat zijn opmerking met me deed.
Dat het niks te maken heeft met wat hij zei, maar alles met wat ik erbij voelde.
En dat ik het deze keer veel bewuster meemaakte dan andere keren.

Ik merkte op wat er gebeurde, wat ik voelde en hoe ik daardoor reageerde.  

In tegenstelling tot andere vergelijkbare momenten, bleef ik door deze bewustwording van de situatie niet hangen in het gevoel. Ik voelde me rustiger worden, het was oké. En ik had de behoefte om het te delen. Om uit te leggen wat er gebeurde.

 

Nu ik dit schrijf is het een dag later. Ik lag net even te rusten en liet mijn gedachten voorbij dwalen. Ik bedachte me hoe fijn ik het de laatste tijd vind om deze inzichten niet voor mezelf te houden.

Delen heelt.
Het geeft me helderheid.
Het lucht op.  

De kwetsbaarheid doet me goed.  

En ik merk ook dat het mijn band met de ander alleen maar versterkt. Want door die ander mee te nemen in wat er in me omgaat, kan diegene zoveel beter begrijpen waarom ik op een bepaalde manier reageer. Er ontstaat meer connectie, omdat ik de ander toelaat. En dat heb ik niet altijd zo makkelijk gevonden.

 

Die emoties,
zijn er om mij iets duidelijk te maken.
Die emoties,
zijn niet altijd even fijn en makkelijk.
Maar wat is het fijn om ze toe te laten, 
om even uit te zoomen en niet te handelen vanuit die emotie.
Wat is het fijn om ernaar te luisteren,
en te ervaren hoeveel ruimte dat geeft.
Die emoties,
ze zijn oké.

Lees ook mijn andere blogs:

#5 EEN UPDATE

#5 EEN UPDATE


De behoefte om veel te delen was er de afgelopen tijd niet, nog STEEDS niet…
Dat frustreerde me soms enorm. En ik liet het ook maar even zo.

Mijn updates over mijn werk als freelance designer namen af terwijl ik aan het afstuderen was. Als ik terug kijk op mijn afstudeerperiode, is intens het eerste woord wat in me opkomt. Ik heb hard gewerkt om een steengoede scriptie te schrijven, waarvoor ik uiteindelijk beloond ben met een 9. Ik ben er trots op, kijk er met een tevreden gevoel op terug. Het heeft me bloed, zweet en héél veel tranen gekost. En regelmatig vroeg ik me weer af, vooral die laatste pittige weken: WAAROM moet het altijd zo perfect zijn? Waarom is goed niet goed genoeg? Een thema wat steeds terug blijft komen in mijn leven en nu ook weer voor uitdagingen zorgde.

Leerzame uitdagingen, dat wel.

Ik had bedacht dat ik als ik afgestudeerd was weer lekker zou gaan knallen. Nog meer toffe opdrachten, nieuwe opdrachtgevers en daarnaast ook lekker genieten van mijn vakantie. Mooi een buffer opbouwen voor mijn reis naar Thailand in september. En tegelijkertijd nog genieten van leuke feestjes, dagjes naar het strand en chillen met mijn vriend en vriendinnen. Ik had er zin in. Ik was er klaar voor!

Nou, dat viel even vies tegen.

Het lukte me niet,
ik was op.
Niet stoppen en maar weer doorgaan,
de tactiek die zo goed werkte voor mij.
Het werkte niet meer,
want ik kon niet meer.

Nog steeds bleef ik bezig en heb ik aan leuke opdrachten gewerkt, maar ik heb ook veel struggles gehad. Wat wil ik nou eigenlijk echt? Ik wil helemaal niks, ik had nergens zin in en behoefte aan. En aan de andere kant wilde ik ook weer zo veel. Die ‘rust’ en ruimte die er ontstond nu ik afgestudeerd was, was ik helemaal niet meer gewend. Zonder er al te veel over uit te wijden: de maanden juni en juli waren niet de leukste en makkelijkste. Ondanks alle toffe dingen die ik gedaan heb (en dat waren er écht veel!) en de momenten rust die ik genomen heb. Ja, ik heb genoten. Ja, ik heb mijn rust gepakt. Ja, ik heb leuke dingen gedaan. Maar onder de oppervlakte voelde het allemaal niet helemaal lekker.

Nu is het ineens alweer augustus.

Ik heb weer een aantal nieuwe opdrachten binnen, ben net lekker wezen sporten en mijn gezonde eetpatroon weer opgepakt. Ineens leek vandaag weer een ‘normale’ dag. Ik open Instagram en zie een berichtje van een nieuwe klant. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Dit is wel een bericht wat ik graag zou willen delen. Maar dan bedenk ik me dat ik zo weinig van mezelf heb laten zien, deze periode dat het niet allemaal heel soepeltjes ging. En ineens voel ik de behoefte om gewoon op papier te zetten hoe het afgelopen maanden is gegaan. Nu ik dit schrijf, besef ik me ineens dat ik deze maanden ook wel veranderd ben. Want wat ik graag wilde leren is oké zijn met het feit dat het even niet oké gaat.

En dat is PRECIES wat er de afgelopen tijd gebeurd is!

Ik heb dipjes, momentjes dat ik chagrijnig doe tegen de mensen waar ik juist zo veel van hou. Ik herken ze, want die had ik jaren geleden maar al te vaak. Mijn patroon is om dan kwaad te worden op mezelf: wáárom doe je nou zo? Beetje bij beetje ben ik dat los aan het laten. Als iets niet lukt en ik het weer helemaal perfect wil doen, zie ik vaak ineens dat ik het weer doe. En dan stop ik er soms gewoon even mee. Ga even zitten, ademen, wachten tot die emoties weer weggedreven zijn. Even inchecken bij mezelf: wat is er nu aan de hand? En het er gewoon even laten zijn.

Want het is oké.

Het hoeft niet altijd maar goed te gaan.

En dat is precies de les die ik afgelopen maanden heb mogen leren. Sommige dagen zijn fijn. Sommige dagen zijn minder fijn. Juist door die momenten dat het even allemaal helemaal KUT is, ook wanneer er eigenlijk niks aan de hand is, zijn die fijne dagen zo fijn. Besef ik me dan hoe blij ik mag zijn. Met de vrijheid van deze periode, met de toffe dingen die ik doe, met de fijne mensen om me heen…

Eigenlijk ging het allemaal zo slecht nog niet…

Als we dan naar ‘Grafisch & Groei’ kijken, heb ik ook veel meer gedaan dan dat ik zelf in zag. Een fijne samenwerking met Studio Align to Shine, allerlei klusjes voor ForzaCompany, een social media template voor My Equine Business, de vormgeving van een groot project ‘DAYXDAYBOOKS’, visitekaartjes voor Psychologie in het onderwijs… En nog wat andere mooie opdrachten.

Zeker niet stilgezeten dus. Maar wel op mijn eigen tempo. En zo blijf ik het de komende periode doen. Goed luisteren naar mezelf, mijn grenzen voelen en aangeven, de tijd nemen. Zo veel mogelijk genieten van alles wat ik doe. Zo veel mogelijk vanuit rust, vertrouwen en plezier… Wanneer ik daar zin in heb, zal ik weer wat dingen delen. Zo niet, dan zie je me wel weer verschijnen!

 

Lees ook mijn andere blogs: