Soms verwonder ik me zo over mensen.

Na een mooie dagworkshop bij De eerste verdieping laat ik met mijn ogen dicht even alles bezinken. Er gaan gedachten door me heen. Over hoe interessant het was, over dat ik zoveel gevoeld heb. Over dat ik verbaasd ben over dat ik meer in mijn lichaam heb ervaren dan ik had gedacht.

Ik doe mijn ogen open en kijk naar een meisje wat schuin voor me zit. En ineens kijkt ze me recht aan. Alsof ze voelde dat ik mijn aandacht op haar gericht heb.

Soms heb ik ineens zo’n moment dat ik me verwonder over die ander.

Dat ik diegene zie en hoor. En me bewust ben van het feit dat dat meisje haar eigen verhaal heeft. Haar eigen ervaringen en herinneringen. Haar leven vol mooie momenten en verdrietige momenten.

Ik ken haar niet.
Ze praat.
Ze vertelt.
Ze lacht.

 En naast me ligt een man te slapen. Zijn handen in elkaar gevouwen. Zijn hoofd wat naar links.

Hoe zou hij zich voelen?
Hoe zou het met hem zijn?
Heeft hij een fijne dag gehad?
Maakt hij zich ergens zorgen over?

Ik had ineens de behoefte om over deze gedachten te schrijven. Vroeger, toen ik nog niet zo in zelfontwikkeling gedoken had, had ik heel vaak een oordeel en mening over anderen. Nu nog steeds hoor, want we kunnen niet anders als mens. Maar wat er nu vaak gebeurt, is dit;

Ik zie een jongen met lange haren en een bril. Mijn eerste gedachten: oh zo’n nerd. Zijn haar is warrig. Hij heeft wat puisten op zijn gezicht. Het is zo’n jongen die je tegen zou kunnen komen op een larpfestival. Vroeger zou ik wellicht denken: wat een rare. Want hij lijkt niet op mij. Ik heb een beeld bij hem, op basis van mijn ervaringen en filters. En ik weet niet of ik het goed onder woorden ga kunnen brengen… Maar soms lijkt het alsof ik meer vanaf een afstand naar de ander kan kijken. Ik zie wat ik zie en merk op welk oordeel ik daarover heb, een gedachte die als vanzelf ontstaat. En ik zie ook een mens. Een mens als elk ander mens. Met allerlei dingetjes eroverheen. De gedoetjes die hij mee heeft gemaakt. Wat hij van zijn ouders mee heeft gekregen. Met welke vrienden hij is opgegroeid. Ervaringen die niet fijn waren. Negatieve gedachten die zich in hem genesteld hebben. Hij is geworden wie hij is. En diep van binnen is het gewoon een ikje, net als alle andere ikken in deze trein.

Ik voel liefde voor hem.
Niet specifiek voor hem, maar ik kan niet anders meer dan zien dat hij oké is zoals hij is. En waarderen dat we allemaal anders zijn.
Dat je niet je gedrag bent.
Dat je niet bent hoe je eruit ziet.
Dat je niet bent wat je denkt.

Je bent wie je bent
en al die andere dingen zijn zo in je leven ontstaan,
waardoor ze zijn zoals ze nu zijn.

En dat is helemaal oké.

Vandaag was fijn. Ik heb gevoeld, ik heb ervaren. Ik heb kennis opgedaan en er is van alles gebeurd in mijn lijf. Ik voelde me sterk, stevig gegrond. Ik voelde druk. Ik voelde onrust. En het was allemaal helemaal oké. Ik voelde JA JA JA. De hele dag door werd ik enthousiast van de kennis, de ervaring, het delen, het contact. Ik legde aan een vrouw uit wat NLP is, zonder dat ik het door had vertelde ik haar iets enorm waardevols. En het ging zo vanzelf. Ik hoefde er niet over na te denken. Het kwam.

En ik had een mooi gesprek met iemand over familie, over de band met je moeder, over dat je ook indirect het gesprek aan kunt gaan door dingen uit te proberen. 

Ik wist niet of ik alles wel onder woorden wilde brengen. Of ik alles wel weer moest analyseren. En ergens heb ik nu ook meer het vertrouwen van; het komt wel. Het gaat wel landen. Mijn lichaam is het aan het verwerken. Het gaat vanzelf.


En dat is precies hoe het altijd gaat. Vanzelf…

Lees ook mijn andere blogs:

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *